IKaw? Hindi nga?

Sinabi minsan ni Claudius Ptolemy  isang astronomer na ang mundo ang sentro ng kalawakan at ang mga araw at mga bituin at ang buwan ang umiikot sa palibot nitong mundo. Isang palaisipan marahil sa mga unang tao ang ganitong mga bagay, Sabagay, wala pa namang tao ang nakalabas ng earth noong panahon niya upang magsabi kung anong disenyo nito sa taas ng kalangitan, at sa isang ordinaryong tao na naninirahan sa ating mundo katulad niya hindi katakataka na maging teorya ito sa pag-aakala na lahat ng bagay ay nakasentro sa malaki ngunit ang totoo ay maliit na batong lumulutang sa napakalaking universe.

Hindi tayo nalalayo kay Ptolemy, sinasalamin niya ang masakit na katotohanan na lahat ng tao may tendency na isipin na ang kanyang sarili ang sentro ng lahat, katulad ng kaisipan niya na ang mundo ang sentro ng lahat ng planetang umiikot dito. May mga magtataas ng kilay at sasabihing hindi siya ganung klase ng tao, siguro o maaring iba’t ibang degree lamang at bigat ng kalagayan pero lahat may ganitong kaugalian.

Nakakita ka na ba ng dalawang taong gulang na bata? Pansinin mo na lahat ng makita niyang bagay ay kanyang kukunin at kapag sinubukan mo na kunin ito pabalik ay iiyak siya at magagalit. Walang nagturo sa batang ito na mang-angkin ng bagay na hindi naman kanya pero naging likas na ito sa isang bata pa lamang. Pagdating ng grade school may mga nangbubully, at anong dahilan? Kasi nakikita nila na mas malalakas sila at mas maayos kaysa sa iba. Sa school pataasan at may competition sa grade? Bakit dahil gusto nila sila ang mataas sa ranking kaysa sa iba. Hindi ko naman binabalewala ang magandang bagay na maaccomplish mo sa buhay at ito ay maganda. Subalit gusto ko lang na pansinin mo ang motibo sa likod ng accomplishement na meron ka. Ito ba ay dulot ng self-centeredness? O para mapasaya ang iba?

Masyado yata nating minahal ang kanta ni Whitney Houston na “learning to love yourself is the greatest love of all”. Ang totoo hindi na naman kailangang aralin ito ng isang tao, dahil sa maniwala kayo o sa hindi araw-araw ginagawa natin ito. Inaayos natin ang ating sarili, pinapakain ang ating katawan, sinusunod ang magsasatisfy sa katawan na minsan nagiging dahilan ng pagkakasala natin sa Diyos. Ginagawa ang gusto ng puso, at ang sasabihin pa ng ilan “basta wala akong inaapakan na tao, gagawin ko lang ang magpapasaya sa akin”

Kapag may conflict tayo sa ibang tao, bakit tayo nagagalit sa kanila? Dahil may mga sarili tayong standard at expectation na kapag hindi nila nasunod pagmumulan ng ating tampo na hindi man lang kinoconsider ang kalagayan nila kung bakit hindi nagawa ang ating mga expectation.

Sa buhay pag-ibig, kung tatanungin kita ng siryoso at sasagutin mo ako ng siryoso kung may girlfriend o boyfriend kayo….bakit siya yung pinili mo? Ang isasagot mo sakin marahil ay ito; kasi nagandahan ako sa kanya, kasi nakita ko ang hinahanap ko sa kanya, kasi pinapasaya niya ako, siya ang nagpatibok ng puso ko, hindi ko kayang mabuhay ng wala siya. At dun sa mga dumanas ng break-up.. ano ang dahilan ng karamihan? Hindi na ako masaya sa kanya, siya kasi ganito ang ugali hindi ko gusto, siya ang dahilan at may kasalanan. Sa dalawang kalagayan aking nabanggit, isa lang ang katotohanan na nakikita ko at ito ay tinitingnan natin ang kapakanan ng ating sarili kaysa sa iba. “Inuulit ko hindi ito ang kadalasang nangyayari sa lahat ng tao, kung iba ang iyong nararanasan mabuting bagay na malaman yan, subalit nagbibigay lang ako ng mga bagay na maari nating pagbulay bulayan at kung tama ang aking opinion di naman masama na baguhin natin ang buhay”

Marami pang halimbawa kung paano natin maipapakita ang self-centered attitude na meron ang tao, subalit sa sobrang dami baka hindi natin matapos ang blog na ito. Ilan sa mga bagay lang na gusto kong iwan ay ito na ang self-centeredness ay maraming hinanakit na maidudulot sa iyo at sa ibang tao.

Tingnan natin ang kapakanan ng iba, at tingnan natin ang ating sarili. Mahalin ang iba at mahalin natin ang ating sarili. Maging payapa sa iba at magiging payapa rin ang ating sarili. 

Kung matututuhan lang natin ang salitang pangunawa, paraya, at pagmamahal alam ko na hindi mahirap tingnan ang kalagayan ng iba at isa pa posible naman na mangyari ang mga bagay na ito.

Natutuhan ng mga tao ang katotohanan na mali ang theory ni Claudius Ptolemy ng sabihin ni Nicolaus Copernicus na ang araw ang sentro at ang mundo ang umiikot dito.

Ang pinakamahalagang ay ang masumpungan natin na ang Diyos lamang ang sentro at dapat maging sentro ng ating buhay. Ang papuri at luwalhati ay sa kanya lamang at hindi sa atin. At ang Diyos na sentro ng lahat ay kanyang magbago ng pakikitungo natin sa ibang mga tao. At kapag ito ang ipinamuhay natin, sasabihin natin na ang greatest love of all is the love of God and to love God is our greatest joy.

Isang mapagpalang araw sa inyong lahat