“Isang headset,
maximum volume ng music, isang cell phone na may mp3 player-----minsan sapat na
para gumaan ng bahagya ang aking pakiramdam. Oo nga pala, ako si Mr. Yoso ,
introvert daw sabi ng Psychology, mahilig ako sa musika, at gustong gusto ko
ang amoy ng mga libro lalo na yung medyo luma na, na magbabalik ng aking
pagkabata sa isang silid aklatan at hinuhubog ang isipan ng imahinasyong malaya
at makabuluhan.”
Ito ay isang sanaysay
na magsasabi ng aming tunay na kalagayan.
Tahimik kaming mga
tao, mabibilang ang mga salita na lalabas sa aming mga labi, hindi din kami
yung tipo na magalaw, masyado kasi kaming conscious kung may makakapuna ba ng
aming mga kilos. Sa madaling salita kami yung mga nakaupo lagi sa hulihan ng
classroom, nasa gitna ng pila o kaya naman nasa hulihan parin, kami din yung
kayang makatagal na nakaupo lang,nakatindig, nakahiga o nakatihaya kahit ilang
oras. Kapag may recitation, kami yung hindi mag-tataas ng kamay, kasi ayaw
namin marinig ng karamihan ang aming boses. Hindi mo din kami maasahan na
sumali sa mga extra-curricular activities katulad ng sayaw, extemporaneous
speaking, kanta at lalong lalo na sa Play kung saan kami ay mag-dradrama. Ayaw
naming ng ganoon kasi sa totoong buhay madrama na ang aming mga pinagdadaanan.
Muntik ko na
makaligtaan hindi naman lahat ng introvert ganito, meron kasi sa amin
nakalampas na sa level na ito, yung iba nagsisimula ng lumabas sa kanilang box
at yakapin ang buhay ng isang extrovert, yung iba naman nag-istruggle parin---gumagawa
ng kahit isang hakbang para maranasan ang ibang bagay. Hindi naman ito sumpa
para maliwanag lang, ewan ko pero siguro likas na sa amin ang ganito kaya nais
lang namin ng mas mahabang pang-unawa.
Sa aking karanasan
tingin ko mas sensitibo kaming mga tao, may dalawang mukha ito na minsan
makasasama sa amin at minsan naman alam naming na mabuti. Pagdating sa
pakikipagkaibigan kami yung hindi naman kadamihan ang kaibigan, at hindi din
naman maunti (yung sakto lang) mas gusto kasi namin na makapaglaan ng kalidad
na oras sa aming mga kaibigan--- yung tipong tumatatak at naaalala.
Hindi din kami
mahirap paliwanagan at madali kami umunawa pero madalas kami din yung mahirap
makaintindi lalo na kung malabo pa sa bula ng pinaglabhang damit ang aming
kausap. Minsan kapag nagagalit kami kahit isa ngiti lang o kamusta sa text
nagiging okay na ang lahat.
Nagiging extrovert
ako na isang true-blooded introvert kapag kasama ko ang mga taong talaga namang
malaya akong ipakita kung sino ako at minsan mas malala pa ako sa mga extrovert
kapag nagkataon.
May kanya kanya
yata talagang personalidad ang mga tao, sabi nila nanggaling sa aming tribo ang
mga author ng books, scientist, at mga artist, sa madaling salita malalalim ang
hugot namin kaya kami nakagagawa ng malalaking mga bagay.
Mainam din kaming
kasama ng mga extrovert kasi kami minsan ang bumabalanse sa aggresibo nilang
pagkatao. Ang totoo may mga kaibigan ako na extrovert at masasarap silang
kasama. Tapat at walang keme, pagdating sa sense of humor talaga namang panalo
sila kaya hindi na katakataka na isa sa dalawang pinakamatalik kong kaibigan ay
nanggaling sa lipi nila.
Ang Psychologist
lang naman ang nagbansag sa mga tahimik, timid at walang kibo na introvert at
extrovert naman ang kabilang banda, maraming pagkakataon kabaligtaran pa nga
ang manifestation ng dalawa. Ang totoo hindi kayang ipaliwanag ng Sikolohiya o
Siyensya ang personalidad ng mga tao dahil meron gumawa sa mga ito na higit na
nakaaalam kung kanino at kanino ang katangian na dapat niyang taglayin sa buhay
na ito.
Ang mahalaga,
unawain natin ang isa’t isa at alamin na sa mga taong nakakasalimuha mo
araw-araw may unique na katangian kang masasaksihan at sa kanila ikaw ay may
matututuhan. Tayo ay likha ng Diyos, at hanggang sa ngayon misteryoso para sa
agham ang pagkagawa sa atin.
